De Hel(loween) van Numansdorp

Heren twee moest afgelopen vrijdag een uitwedstrijd spelen tegen Apollo, in het onbekende Numansdorp (want ligt niet in Zeeland).
Vrijdag? Is dat niet de ongeluksdag van de week? Je weet wel, vrijdag de 13e en zo… En zit Halloween er niet aan te komen?
Hmm, klinkt niet echt gezellig…. Het was al voldoende om eitje Junior (een eitje op zijn enkel, volgens hem) en Rinus om met vage excuses af te laten haken.
Ook Alex, normaliter altijd te porren voor een wedstrijdje, trok bleek weg toen hij gevraagd werd en bleek opeens verhinderd te zijn.
Er bleven nog 5 dappere zielen over… Niet genoeg voor een team….
Gelukkig was de Held uit Leiden beschikbaar: Jelle kwam ons ontzetten en sloot aan, wel met tegenprestatie een weekendje joy-rijden in de auto van z’n moeder.
Dat offer wilden we graag als team brengen!

En zo togen we naar Numansdorp. Klinkt eigenlijk heel onschuldig, nu… mans…. En dorp…. Niks mis mee, zou je zeggen…
Maar waarom werd het dan steeds donkerder, na Bergen op Zoom? Waarom begon zelfs de gps paniekerig te roepen: “PROBEER OM TE KEREN! NEEM ONMIDDELLIJK DE AFSLAG!”
Wat wist Tom (Tom) wat wij niet wisten? Het werd steeds stiller in de auto…..
Opeens zagen we uit het duister felrode, knipperende ogen opduiken! Gezien de hoogte moesten dit reusachtige draken zijn!
Schreeuwend dook iedereen onder het dashboard, totdat Karl met een bibberend stemmetje zei: “volgens mij zijn het windmolens….”
Dan maar ogen dicht en gas geven… en we wisten te ontkomen.
Eindelijk zagen we uit het ravenzwarte duister een bord “Numansdorp” opdoemen. We reden de afrit in, sloegen linksaf en een inktzwarte ruimte strekte zich voor ons uit.
Met veel moeite was een weg te ontwaren, die voorzichtig gevolgd werd. Gelukkig, in de verte zagen we een paar lichten.
Maar…. Die lichten bewogen…. En kwamen steeds dichter bij… en werden steeds feller…. Ze kwamen recht op ons af!
Voor de lichten uit zwermden hysterisch toeterende auto’s, die ons aan alle kanten voorbij vlogen.
Wat was dat voor monster?? Moesten we ook niet keren??
Maar ja, zonder de punten in Numansdorp konden we het Winterkampioenschap in de derde klasse wel vergeten, en wat is dan het leven nog waard?
Met opeen geklemde kaken besloten we de strijd aan te gaan; witte knokkels omklemden het stuurwiel en een beverige voet trapte het gaspedaal in, recht op het monster af.
In een oogwenk waren de tussenliggende meters overbrugd en toonde het monster zich in zijn afschrikwekkende gedaante; brullend, met fel brandende ogen en zwaaiende tentakels stoof het op ons af.
Verblind trok de chauffeur toevallig op het juiste moment aan het stuur en dook de auto onder de zwaaiende tentakels met vlijmscherpe punten door; ook dat hadden we overleefd!
“Als je niet beter wist, zou je gedacht hebben dat het een landbouwwerktuig was!” zei Jack, en wiste zich het angstzweet van het gezicht.
Na een slingerende tocht langs zaken die we niet verder durven te beschrijven, kwamen we bij een moderne sporthal aan. Zou het toch nog meevallen?

Binnen bleek een kantine te zijn, na een lange trap overwonnen te hebben.
Daar verstrekte een soort gnoomachtig wezen met een krakende stem ons van 3 koffie en een thee (met een koekje).
Diep ineengedoken in een hoekje wachtten we op onze versterking; zouden ze het halen?
Gelukkig, daar dook onze Held uit Leiden op; ook zij hadden de bloedstollende reis overleefd.
Snel slopen we naar de kleedkamers en maakten ons klaar voor de strijd. Wat konden we verwachten?

Toen we de sporthal instapten, zag je bij iedereen het bloed wegtrekken; een stel reusachtige orks (met een flink uit de kluiten gewassen aspirant orkje) stond ons grommend en snuivend op te wachten.
Na een snelle warming up en een huiveringwekkende “prettige wedstrijd, gna gna gna” zochten we onze plaatsen op.

Met 6 man was er weinig keus: Jelle en Senior op midden, Rieni en Karl op buiten, Jack diagonaal en Arjan verdeelde het spel.
Toen bleek hoe onverstoorbaar de echte BOKkers zijn.
Ondanks gebrul van inheemse gedrochten op de tribune, die om ons bloed smeekten, werd het hoofd koel gehouden en werden de Appolorks twee sets achter elkaar opgerold; 25-18 en 25-16.

Maar zo makkelijk zou het niet blijven gaan….
We hadden het kunnen weten; toen Karl een slok uit een bidon nam, zei hij: “het water smaakt hier heel anders dan bij ons. Duidelijk geen grondwater.” Nee, water uit de Styx zal het zijn geweest!

In de derde set deden de helse stoffen in het water hun afschuwelijke werk. Passes kwamen niet meer aan, setup’s misten precisie, eenvoudige balletjes werden verprutst….

Met de moed der wanhoop probeerden de BOKkers er nog wat van te maken, maar het was duidelijk; de Apollorks roken bloed!
Grommend en kwijlend keken de tribune creaturen met hun bloeddoorlopen ogen toe hoe BOK richting de muil van de hel gleed….
Een afgrijselijk gekrijs steeg op uit de krochten van de sporthal toen de 3e set met 25-23 een prooi werd voor Apollo.

Maar BOK leefde nog. De vierde set winnend afsluiten zou alsnog kunnen, toch?
Eendrachtig werd besloten om ons na de wedstrijd te ontgiften met meegebracht bier (onze coach denkt aan alles) en die gedachte alleen maakte onvermoede krachten los.
Beetje bij beetje wist BOK zich te ontworstelen uit de wurggreep van de Apollorks en liepen puntje voor puntje uit. Het einde van de tunnel was in zicht!
Helaas, te vroeg gejuicht… Bij 23-19 voor BOK sloeg het gif weer toe, in een laatste poging om het leven uit ons te persen.
Onder luide aanmoedigingen van de tribune vocht Apollo zich weer terug. Het werd 23-22….
De muil van de hel sperde zich weer open, en BOK kon de slokdarm zien zitten….
Met een laatste krachtinspanning wist BOK weer een puntje te maken. Zou het nu gaan lukken? Nee, weer klauwde de tegenstander punt na punt uit BOK….23-24…..
Totdat de Apollo Hoofdork een bal op een domme manier tegen het net werkte. Het was gebeurd, 3-1 voor BOK!
Een doodse stilte daalde neer over de sporthal, tientallen ogen richten zich onheilspellend op het BOK team…
Dat zich snel terugtrok in de kleedkamer, deuren barricadeerden en in ploegen gingen douchen, intussen de innerlijke mens detoxinerend met een welverdiend biertje (waaronder 0.0).
Net toen de waakzaamheid verslapte, bewoog een deur zich piepend en krakend open…. Met stilgevallen harten staarden de BOKkers het duister in….
Uit het duister kwam een hand gezweefd, met daarin een mapje met spelerskaarten…. In de haast vergeten!
Snel griste Jack het mapje uit de hand, als 1 man grepen we onze tassen en jassen en we vlogen naar de auto’s; met gierende banden stoven we weg.
Van de reis terug weten we niet veel meer, alleen een schimmige, heks achtige gestalte die een hellehond aan het uitlaten was, menen sommigen gezien te hebben….

Deze wedstrijd zullen we niet snel vergeten, en nog eens oprakelen als we marshmallows roosteren boven een houtvuur in de BOKbossen…..