Voltena DS3 – BOK DS1 (3-1)
Alhoewel het weekend er is om uit te slapen, moeten de dames van Bok DS1 op 8 februari toch tegen hun principes in en wordt de wekker gezet op de zaterdagochtend. We zullen namelijk om half twaalf fris en fruitig in Nieuwendijk moeten staan, om het op te nemen tegen Voltena DS3. Jessica is weer terug van haar weekje skiën en heeft zelfs een voorteken gezien op haar weg terug; een nummerbord dat het woord ‘BOK’ spelde. Zou dit betekenen dat we drie, vier of vijf punten mee terug naar Kapelle nemen? Met onze vaste supporters Jack en Karl op de tribune zijn we er klaar voor om de pijnlijke nederlaag van vorige week tegen Stevo recht te zetten.
Helaas maken we niet de start die we voor ogen hadden. We zien Voltena al snel een voorsprong pakken; 4-0, 5-0, 6-0… De pass komt niet zoals we willen en we missen wat felheid. Waren we dan toch nog niet helemaal wakker? Ton grijpt in met een time-out, want dit gaat hem natuurlijk niet zomaar gebeuren. We worden wakker geschud en langzaamaan komt ons spel steeds meer op gang. Puntje voor puntje komen we dichterbij. Het wordt nog erg spannend bij een stand van 24-23, maar helaas gaat de eerste set naar Voltena. De achterstand aan het begin van de set was te groot om deze set naar ons toe te kunnen trekken. Op naar de volgende set…
Na in de eerste set even wakker te zijn geworden, gaan we er in de tweede volle bak tegenaan. We spelen met meer pit en ook de Kapelse muur is weer present. Bal na bal belandt op de voeten van de tegenstander. Alyssa en ik kijken elkaar aan en vragen ons af waarom we nou nog steeds, na een half seizoen, geen liedje hebben voor onze Kapelse muur. Dat wordt toch wel eens tijd… (dus ideeën zijn altijd welkom, haha) Met een mooie servicereeks van Isolde zijn wij het deze keer die op voorsprong komen. Wel is het zaak deze voorsprong dan ook te behouden, maar dat gebeurt helaas niet. De tegenstander doet een tandje bij en tegelijkertijd zakken wij juist iets in. Dit is natuurlijk niet zo’n gunstige combinatie, waardoor we vervolgens weer tegen een achterstand aankijken. We proberen ons nog te herstellen, maar daarvoor is het te laat. Op een stand van 24-20 wordt het setpoint benut door de ploeg uit Nieuwendijk.
Nieuwe set, nieuwe kansen. De wedstrijd is nog niet gespeeld en we kunnen alsnog 3 punten mee naar huis nemen. Met vlagen laten we goed spel zien met spannende rally’s. De sporthal hoeft in ieder geval niet meer schoongemaakt te worden, want Stephanie heeft de vloer weer even flink gedweild. Daarnaast wist ze ook aan het net weer leuke balletjes te slaan. Helaas herhaalt het scenario uit de tweede set zich. Wederom komen we op voorsprong, maar houden deze niet vast. Deze keer weten we ons wel enigszins te herstellen met een servicereeks van Mandy. Het wordt nog spannend bij een stand van 24-24, maar door twee wat ongelukkige balletjes gaat de kans op een vijfsetter verloren. Een set die we op mentaliteit verliezen, want we hadden best wat meer zelfvertrouwen en enthousiasme uit mogen stralen.
In de vierde en laatste set hebben we nog de kans om tenminste 1 puntje te pakken. Het zal toch niet zo zijn dat we met lege handen thuiskomen? We pakken al snel een voorsprong en geven deze, in tegenstelling tot de tweede en derde set, niet meer weg. Isolde dient wederom als servicekanon en Voltena heeft hier geen antwoord op. We komen niet in de problemen en pakken deze set met 25-15. Zonde dat we in de andere sets niet zo vrij wisten te spelen als in deze set, want dan was dit misschien wel een heel andere wedstrijd geworden.
Het is een wedstrijd die we liever zouden vergeten. We hadden helaas niet altijd antwoord op de aanval van Voltena, die erg gevarieerd was. De ene keer werd er een diepe bal geslagen, de andere keer werd er weer gekozen voor een korte prikbal. Vooral in het achterveld zijn er te veel punten verloren gegaan. Bovenal is het toch ook weer dat mentale stukje dat ons de das om doet. Werk aan de winkel dus! Genoeg tijd om de wedstrijd te verwerken, want onze eerstvolgende wedstrijd is pas weer op 19 februari om 20:30 tegen Smash’66. Hiervoor zullen we vast niet onze wekker hoeven te zetten. 🙂
