VV Stevo HS 3 – Bok HS 1

Heren 1 moest afgelopen zaterdag aantreden tegen de jonkies van Stevo, in Axel.
Na afzeggingen van onder andere jonkies Mark, Rein en Reza en smashkanon Arie, bleken er nog 7 spelers over te zijn.
Gezien de leeftijden van deze 7 (Rinus Eversdijk als oudste: 66 jaar, Wim Lensen als jongste, niet voor niets Junior genoemd: 53 jaar) en de leeftijd van onze tegenstanders (op 1 na allemaal jonger dan 18) was dit niet alleen een wedstrijd van BOK tegen Stevo, maar ook een generatiestrijd; een soort Datsun tegen Tesla, PTT tegen Ziggo, Mens-Erger-Je-Niet tegen Minecraft….
Gemiddeld konden onze tegenstanders niet alleen onze zonen, maar zelfs onze kleinzonen zijn!
Gelukkig is volleybal een sport die niet alleen door kracht en lenigheid wordt bepaald, maar ook door inzicht, slimheid, techniek en mentale weerbaarheid; allemaal eigenschappen die nog ruim voorhanden zijn bij heren 1, vonden we zelf.

Wedstrijden in Axel zijn altijd een belevenis.
Er is publiek aanwezig in zulke getalen en met zulk enthousiasme, dat het wel een eredivisiewedstrijd lijkt.
Zegt misschien ook iets over wat er verder te beleven is in Axel op zaterdag….

Affijn, dankzij een uitgekiend ophaal/rijschema stonden de 7 veteranen ruim voor aanvang (17:00) klaar in het veld.
Niet helemaal perfect voorbereid, want Arjan bleek zijn lenzen vergeten in te doen.
Op advies van Rieni besloot hij het zonder bril te doen, aangezien dat geen sportbril is en dus gevaarlijk als er een bal op komt.
Moet kunnen, dacht hij tijdens het inspelen….
Dat bleek niet de enige inschattingsfout te zijn….

De set begon en in no time ging alles fout wat er fout kon gaan; de eerste helft van de set was met afstand de slechtste sethelft uit de gezamenlijke geschiedenis van enkele honderden volleybalervaring die in het veld stond, dankzij een collectief falen.
Een van de meest gedenkwaardige momenten was een service van Wim, die niet alleen het net niet haalde, niet alleen de middellijn en onze 3 meterlijn niet haalde, maar zelfs de reservebank niet….
Voordat we het wisten, stonden we met 20-7 achter, met een hysterische tribune en een tegenstander waarbij opeens alles lukte.
Wat is hier in hemelsnaam aan de hand? OK, we missen wat smashkanonnen, maar dan nog, dit kon toch niet waar zijn…
Na een donderpreek van Jack werden de stramme ruggen gerecht, er ontbrandde weer vuur in de bijna uitgebluste ogen, de spieren werden aangespannen, en eindelijk gingen we van start.
En ja hoor, daar stroomden de punten binnen…. We kwamen nog terug tot 20, maar moesten de set wel aan Stevo laten.
Maar het geloof was weer terug, en dat bleek in de 2e set; de lijn werd doorgetrokken en die set werd binnen gehaald; weliswaar met moeite, 24-26.

Intussen begon zich een relletje op te bouwen tussen voorgenoemde Wim Junior en de scheidsrechter.
Wim’s gewoonte om verbale “tips” te geven aan de scheidsrechter (uit, touche, opstellingsfout, enz) werd hem niet in dank afgenomen en hij had intussen al een informele waarschuwing en een gele kaart aan de BOKbroek….

Ook in de 3e set ging de strijd lang gelijk op, en deze keer viel het kwartje net naar Stevo; 25-23.
Tot overmaat van ramp moesten we vervolgens ook de meest ervaren man in het veld missen: Rinus moest vertrekken wegens andere activiteiten.
Gelukkig lijkt de naam van onze libero veel op die van Rinus, en zo konden we libero Rieni omtoveren naar passer-loper Rieni zonder problemen.
Met zijn extra aanvallende impulsen wisten we met veel moeite de overwinning te halen in de 4e set: 23-25.

Een 5setter dus, waarbij alle ouwe knarren dus al 4 sets en ruim anderhalf uur hadden gespeeld…. Zou de Oude Garde nog ergens wat krachten vandaan kunnen peuren?
Wim in ieder geval wel, qua scheidsrechtertips, met een rode kaart en een strafpunt tot gevolg… Temperaturen in het veld, op de tribune en op de scheidsrechterstoel stegen naar tropische hoogtes!
Weer kwam Stevo op een stevige voorsprong, weer knokte BOK zich terug, de term “ouwe taaie” nieuwe dimensies gevend….
Maar helaas, op 17-15 moest BOK toch capituleren, na ruim 2 uur knokken en in totaal 223 punten (Stevo 5 meer dan BOK…).

Het was niet best, maar wel gedenkwaardig, laten we het daar maar op houden…
Vervolgens hebben we de weekendomzet van restaurant De Pyramide verdubbeld, waardoor er nog meer Axelnaren blij waren met onze komst, en kwam er een einde aan een nu al legendarische Slag Om Axel….

Ik weet niet welke veteranen van die Slag donderdag alweer voldoende hersteld zijn om te trainen, maar zo ja: alleen handtekeningen en sterke verhalen na afloop van de training in de kantine.